ΑΠΟΡΙΑ

Kαθομαι πισω απο ενα γραφειο σχετικα νυσταγμενη και ελαφρως γρυπωμενη. Τελεια κατασταση. Βεβαια αυτη η κατασταση σταθηκε η αιτια να ανοιξω αυτο το Blog.Πισω απο ενα γραφειο γραφειο μιας δημοσιας υπηρεσιας προσπαθωντας να μη τα κανω ολα γυαλια-καρφια.Λοιπον εικοσιπεντε χρονια στο δημοσιο και ακομη δεν μπορω να συνιθισω οτι μπορουν να σ' αδειασουν ανα πασα στιγμη οταν ανοιξεις μια πορτα και θιξεις τα κακως κειμενα η βγαλεις καποια απλυτα στη φορα η θιξεις ορισμενα συμφεροντα.Τι να πω ακομα απορω.Εικοσιπεντε χρονια τωρα.Τιμωρια η απαθεια και η αδρανεια ? Ναι ειναι τιμωρια.Μ' εχουν βαλει πισω απο ενα γραφειο λοιπον και καθομαι και γραφω και σκεφτομαι και διαβαζω.Προς το παρον ανευ αντικειμενου εργασιακου.

AΠΟΡΙΑ

ΑΠΟΡΙΑ

Ωραια το φτιαξαμε το blogs. Kαι τωρα τι γραφουμε?